Kancelaria Adwokacka Magorzaty Lewandowskiej w Oferteo.pl Podmioty na prawach strony

Podmioty na prawach strony

  • 1. Podmioty na prawach strony

            Stroną w postępowaniu jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postepowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.[1] Do podmiotów postępowania w postępowaniu administracyjnym należy zaliczyć:

  1. Stronę postępowania (strona może być reprezentowana przez pełnomocnika)
  2. Podmioty na prawach strony,
  3. Inne podmioty, w tym świadków, biegłych, osoby które znajdują się w posiadaniu przedmiotu postępowanie i inne.

Podmioty na prawach strony, mając prawa procesowe strony, są powołane do dokonywania czynności procesowych w postepowaniu. Skuteczność prawna tych czynności uzależniona jest przede wszystkim od spełnienia wymagań przewidzianych normami prawa procesowego, np. co do treści i formy czynności lub terminu jej dokonania. Podmioty na prawach strony nie są stronami w toczącym się postępowaniu, gdyż postępowanie nie toczy się w ich własnej sprawie administracyjnej. Ich uczestnictwo w postepowaniu nie jest oparte na kryterium interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 KPA nie występują one zamiast strony ale obok i niezależnie od strony. Zawarte w KPA normy procesowe, a w niektórych przypadkach także właściwe ustawy prawa ustrojowego nadają tym podmiotom „prawa strony”, przez co należy rozumieć wyłącznie uprawnienia o charakterze procesowym tzn. uprawnienia do dokonywania czynności procesowych w postępowaniu. Podmiotom tym nie przysługują prawa, które wynikają z norm prawa materialnego ani nie mogą one takimi prawami rozporządzać.

Do kategorii uczestników na prawach strony należą:

  1. Organizacje społeczne
  2. Prokurator
  3. Rzecznik Praw Obywatelskich
  4. Rzecznik Praw Dziecka[2]
  1. ORGANIZACJA SPOŁECZNA

Organizacja społeczna to zrzeszenie osób fizycznych lub prawnych o trwałym celu o charakterze politycznym, społecznym, gospodarczym lub kulturalnym, funkcjonującym poza strukturą aparatu państwa. W rozumieniu art. 28 KPA udział organizacji społecznej w postępowaniu na prawach strony należy odróżnić od udziału takiej organizacji w postępowaniu jako strony. Będąc stroną organizacja jest adresatem decyzji kształtującej jej prawa i obowiązki. Przesłankami udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym są:

  1. Postępowanie dotyczy osoby trzeciej,
  2. Udział organizacji jest uzasadniony jej celami statutowymi,
  3. Udział organizacji jest uzasadniony interesem społecznym

Organizacja społeczna, występując o przyznanie jej procesowych praw strony w postepowaniu, jest obowiązana wykazać, że spełnia przesłanki, przytaczając postanowienia statutu uzasadniając konieczność ochrony określonych wymagań interesu społecznego. Ocena wspomnianych przesłanych w odniesieniu do konkretnej organizacji należy do organu orzekającego w sprawie a także do NSA.[3] Cel statutowy organizacji powinien obejmować sprawy stanowiące przedmiot postępowania. Na przykład: Udział organizacji społecznej, której statut obejmuje zwalczanie alkoholizmu uzasadnia jej udział w postepowaniu dotyczącym wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Organizacja społeczna ma następujące prawa procesowe:

  1. Żądania wszczęcia postępowania w indywidualnej sprawie,
  2. Dopuszczenia jej do toczącego się postepowania.

Organ administracji publicznej wszczynając postępowanie w sprawie dotyczącej innej osoby zawiadamia o tym organizację społeczną, jeżeli uzna, że może ona być zainteresowana udziałem w postępowaniu ze względu na swoje cele statutowe, i przemawia za tym interes społeczny. Wniesienie przez organizację społeczną któregokolwiek z tych żądań wszczyna postępowanie, którego rezultatem jest wydanie przez organ administracyjny odpowiedniego rozstrzygnięcia w postaci postanowienia. Jeśli organ uzna, że żądanie organizacji społecznej jest uzasadnione, wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania z urzędu, dopuszczenia organizacji do udziału w postępowaniu.

Jeżeli żądanie organizacji społecznej nie jest uzasadnione, organ wydaje postanowienie odmowne:

  1. Odmowie wszczęcia postępowania na żądanie organizacji społecznej;
  2. Odmowie dopuszczenia organizacji do udziału w postępowaniu.

Na postanowienia te służy zażalenie a po jego wyczerpaniu skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zażalenie może być wniesione przez stronę postępowania, organizację społeczną jak i inne uczestniczące w tym postępowaniu podmioty na prawach strony.

Istnieje również możliwość przedstawienia przez organizację społeczną, która w postępowaniu nie bierze udziału, swego stanowiska w sprawie w formie uchwały lub oświadczenia statutowego organizacji.

  1. PROKURATOR

Zgodnie z art. 2 ustawy o prokuraturze zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności. Zadanie to Prokurator Generalny i podlegli mu prokuratorzy wykonują przez podejmowanie środków przewidzianych prawem, zmierzających do prawidłowego i jednolitego stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a także przez zaskarżanie do sądu niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych oraz udziału w postępowaniu sądowym w sprawach zgodności z prawem takich decyzji.[4] Inicjatywa procesowa prokuratora może zgodnie z Kodeksem polegać na:

  1. Żądaniu wszczęcia postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem;
  2. Zgłoszeniu swojego udziału w toczącym się postępowaniu;
  3. Zgłoszeniu sprzeciwu od decyzji ostatecznej, a więc żądaniu weryfikacji decyzji ostatecznej, jeżeli przepisy KPA lub przepisy szczególne przewidują możliwość wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany.

Należy zaznaczyć, iż żądanie prokuratora jest dla organów wiążące. Nie podlega ono ocenie organu co do zasadności. Z dniem doręczenia wniosku prokuratora organ administracji publicznej jest zobowiązany podjąć czynności powodujące wszczęcie postępowania z urzędu. Prokurator ma prawo udziału w każdym stadium postępowania jurysdykcyjnego w celu zapewnienia, by postępowanie i rozstrzygnięcie sprawy było zgodne z prawem. Udział prokuratora jest niezależny od inicjatywy wszczęcia postępowania. Może on uczestniczyć w postępowaniu wszczętym na żądanie strony jak i wszczętym z urzędu. Szczególne uprawienie w zakresie prokuratorskiej administracji przewiduje art. 5 ustawy o prokuraturze. Zgodnie z tym unormowaniem, jeżeli w ocenie prokuratora uchwała samorządu terytorialnego albo rozporządzenie wojewody są niezgodne z prawem, ma on obowiązek zwrócić się do organu, który je wydał o ich zmianę lub uchylenie albo skierować wniosek o ich uchylenie do właściwego organu nadzoru. Prokurator może także w przypadku uchwały samorządu terytorialnego wystąpić o stwierdzenie jej nieważności do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Prokurator może żądać przedstawienia i nadesłania mu akt administracyjnych oraz dokumentów i pisemnych wyjaśnień, może przesłuchiwać świadków, zasięgać opinii biegłych a także przeprowadzić oględziny, jeżeli w jego ocenie wymaga tego ochrona praworządności. [5]

Prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej jeżeli przepisy KPA przewidują wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji lub jej uchylenie czy zmianę. Prokurator wznosi sprzeciw do organu właściwego do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji lub jej uchyleni czy zmiany. Sprzeciw od decyzji wydanej przez ministra może wnieść wyłącznie Prokurator Generalny.

  1. lRZECZNIK PRAW OBYWATELSKICH

Instytucję Rzecznika Praw Obywatelskich powołano w celu rozbudowania systemów gwarancji prawnych, przestrzegania praw i wolności człowieka i obywatela, określonych w Konstytucji i innych aktach normatywnych. Rzecznik stał się trzecim podmiotem, który może brać udział w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, ale zakres jego procesowych uprawnień nie został określony odrębnie lecz przez odesłanie do praw procesowych prokuratora. Według art. 14 ustawy o Rzeczniku Praw Obywatelskich ma on w postępowaniu administracyjnym następujące prawa procesowe:

  1. Żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego;
  2. Uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym na prawach przysługujących prokuratorowi
  3. Wnoszenia skarg do sądu administracyjnego.

W ocenie Sądu Najwyższego działalność Rzecznika obejmuje te podmioty prawne, które mogą korzystać z konstytucyjnie gwarantowanych wolności i praw podstawowych. Oznacza to, że obejmuje ona:

  1. wszystkie osoby fizyczne, w każdym wypadku w zakresie konstytucyjnie gwarantowanych im wolności lub praw;
  2. korporacje prawa prywatnego (czyli organizacje osób fizycznych np. stowarzyszenia, związki zawodowe, partie polityczne lub organizacje społeczne) jak i korporacje o charakterze majątkowym (np. spółki prawa handlowego i fundacje).

Rzecznikowi nie przysługuje prawo do wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej. Jest to bowiem uprawnienie przysługujące wyłącznie prokuratorowi. Może on jednak wnosić o weryfikację decyzji administracyjnych ostatecznych w trybie i na zasadach określonych w rozdziale 12 i 13 działu II KPA. Rzecznik Praw Obywatelskich podejmuje działania gdy osoba, której prawa zostały naruszone, wykorzystała uprzednio wszystkie dostępne środku ochrony prawnej. Rzecznik nie wyręcza obywateli w składaniu środków prawnych, nie odgrywa roli ich generalnego pełnomocnika procesowego ani też nie udziela szczegółowych porad prawnych co do sposobu wytoczenia i prowadzenia sprawy. Rzecznik korzysta z tych samych uprawnień co prokurator, ale realizuje inne zadania i wskazania w skardze na samo naruszenie prawa przedmiotowego nie będzie wystarczające, jeżeli nie towarzyszy mu wskazanie na naruszenie praw i wolności obywatelskich.

  1. l1.4 RZECZNIK PRAW DZIECKA

Rzecznik Praw Dziecka funkcjonuje na zbliżonych przesłankach jak Rzecznik Praw Obywatelskich. Rzecznik Praw Dziecka stoi na straży praw dziecka określonych przede wszystkim w Konstytucji RP i innych przepisów prawa z poszanowaniem odpowiedzialności, praw i obowiązków rodziców. Rzecznik Praw Dziecka przy wykonywaniu swoich uprawnień kieruje się dobrem dziecka oraz bierze pod uwagę, że naturalnym środowiskiem jego rozwoju jest rodzina. Rzecznik może:

  1. Zwrócić się o wszczęcie postępowania administracyjnego;
  2. Uczestniczyć w tym postępowaniu na prawach przysługujących prokuratorowi;[6]
  • 2.Wszczęcie postępowania

Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym może być wszczęte przez:

  • Wniesienie skargi przez uprawniony podmiot-może być nim każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich orz organizacje społeczne w zakresie jej statutowej działalności;
  • Zgłoszenie wniosku o wszczęcie postępowania, jeżeli ustawa tak stanowi (np. wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego);

Skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wniosek o wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego wnosi się bezpośrednio do sądu. Z chwilą zgłoszenia wniosku o wszczęcie postępowania, które wnosi się bezpośrednio do sądu dochodzi do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Wniesienie skargi do organu, którego działanie bądź bezczynność są przedmiotem skargi, oznacza wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga nie zostaje wniesiona do sądu i nie zostaje zarejestrowana w sądzie, jednakże jej adresatem jest sąd administracyjny. Wniesienie skargi nakłada na organ obowiązek przekazania jej sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia oraz rozważenia możliwości jej uwzględnienia w całości w ramach autokontroli. W sytuacji gdy organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, nie przekaże skargi sądowi wraz z aktami sprawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzenie organowi grzywny. W przypadku doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia tego doręczenia. Natomiast przy zaskarżeniu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. W przypadku zaskarżenia innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym terminie po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu skarżący zobowiązany jest przed wniesieniem skargi do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 KPA tzn. powinien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy w terminie. Termin dla wniesienia skargi dla prokuratora oraz RPO wynosi 6 miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie innej skargi. Termin 6 miesięcy nie stosuje się do wniesienia skargi przez prokuratora oraz RPO na akty prawa miejscowego, gdyż w tym przypadku skarga może być wniesiona w każdym czasie. Wnoszący skargę może ją cofnąć zarówno przed wyznaczeniem rozprawy jak i na rozprawie. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu, chyba że zmierza ono do obejścia prawa.

  • 3.WERYFIKACJA W TRYBACH NADZWYCZAJNYCH

W skład trybów nadzwyczajnych wchodzą:

1. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania

2. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji

3. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotkniętej wadami niekwalifikowanymi.

System weryfikacji nadzwyczajnej oparty został o zasadę niekonkurencyjności co oznacza, że poszczególne tryby mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Naruszenie zasady niekonkurencyjności jest podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Weryfikacja w trybie nadzwyczajnym i weryfikacja na drodze sądowej oparta jest na zasadzie konkurencyjności, co oznacza, że podmiot legitymowany wybiera drogę weryfikacji decyzji ostatecznej.

3.1 WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu zapewnienie możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowania w którym została ona wydana dotknięte było wadliwością procesową wyliczoną w przepisach prawa procesowego lub ustawach szczególnych. Instytucja ta stanowi przykład konstrukcji mieszanej, gdyż łączy w sobie zarówno środki nadzoru jak i zaskarżenia.

PRZESŁANKI DOPUSZCZALNOŚCI WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA

  1. Rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną,
  2. Wystąpienie jednej z podstaw zawartych w art. 145 k.p.a. lub 240 Ordynacji podatkowej.

Konstrukcja przesłanki ostateczności decyzji jako podstawy wznowienia postępowania zawiera w sobie dwa elementy: I. Decyzja musi być ostateczna oznacza to, że nie służy od niej odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - nie ma tutaj znaczenia fakt czy posiada ona ten walor od początku na skutek wniesionego środka zaskarżenia czy też uzyskała go w wyniku bezskutecznego upływu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. II. Musi być to decyzja kończąca sprawę (postępowanie w sprawie) – wymóg ten spełnia decyzja, która rozstrzyga sprawę co do istoty lub na mocy której następuje umorzenie postępowania w sprawie.

PODSTAWY WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA KPA

W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. Nr 254, poz. 1700), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

POSTĘPOWANIA W SPRAWIE WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA Wszczęcie postępowania może nastąpić na wniosek lub z urzędu. Organ administracji publicznej może wszcząć postępowanie z urzędu:

  1. Z własnej inicjatywy;
  2. Na skutek wniosku organizacji społecznej;
  3. W wyniku złożonej przez osobę trzecią skargi powszechnej;
  4. Wskutek sprzeciwu wniesionego przez prokuratora; Legitymację do wznowienia postępowania ma strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna.

Przepisy k.p.a nie ustanawiają szczególnych wymogów formalnych w odniesieniu do żądania wznowienia postępowania, zatem wystarczy, że spełnia ono wymogi ogólne wskazane dla podania. Dodatkowo powinno ono zawierać wskazanie przyczyny wznowienia postępowania. Skuteczność zgłoszonego przez stronę żądania wznowienia postępowania jest uzależnione od terminu przewidzianego w przepisach k.p.a. Wynosi on miesiąc i co do zasady, biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania

  1. l

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter materialnoprawny gdyż opiera się ona na kwalifikowanych wadach decyzji administracyjnej. Tworzy ona prawną możliwość eliminacji decyzji administracyjnych z obrotu prawnego. Wady, które skutkują nieważnością decyzji administracyjnej mają charakter materialnoprawny. Wynikają one z nieprawidłowego ukształtowania stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest również instytucją procesową gdyż k.p.a. normuje postępowanie i wskazuje przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Ma charakter mieszany gdyż zawiera ona w sobie zarówno elementy środka nadzoru jak i zaskarżenia.

PODSTAWY STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI K.P.A. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

l 

  1. l3.3 POSTĘPOWANIE W SPRAWIE UCHLENIA LUB ZMIANY DECYZJI DOTKNIĘTEJ WADAMI NIEKWALFIKOWANYMI LUB DECYZJI PRAWIDŁOWYCH

Wady niekwalifikowane to takie, które stanowią naruszenie prawa materialnego lub procesowego, niemieszczące się w wyliczeniu zawartym w art. 145 & 1 oraz 156 & 1 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego dopuszcza eliminowanie z obrotu prawnego decyzji prawidłowej. Jest to uzasadnione zmiennością stosunków społeczno – gospodarczych oraz zmianą okoliczności faktycznych i interesów stron. Wyróżnia się trzy typy uchylenia lub zmiany decyzji dotkniętej wadami niekwalifikowanymi lub decyzji prawidłowej:

  1. Uchylenie lub zmiana decyzji nietworzącej praw dla stron;
  2. Uchylenie lub zmiana decyzji tworzącej prawa dla strony;
  3. Nadzwyczajny tryb uchylenia bądź zmiany decyzji (wywłaszczenie praw nabytych); - wymienione tryby dotyczą tylko zmiany bądź uchylenia decyzji ostatecznej.

UCHYLENIE BĄDŹ ZMIANA DECYZJI NIETWORZĄCEJ PRAWA DLA STRONY Za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiać musi interes społeczny lub słuszny interes strony. Należy to do oceny organu. Uchylenie lub zmiana decyzji w postępowaniu administracyjnym może nastąpić w każdym czasie. Właściwym do wzruszenia decyzji będzie zarówno organ, który wydał decyzję jak i organ wyższego stopnia.

UCHYLENIE LUB ZMIANA DECYZJI TWORZĄCEJ PRAWA DLA STRONY

Przesłanki pozytywne:

  1. Wyrażenie przez stronę zgody na uchylenie lub zmianę decyzji – forma nie została określona ani w k.p.a. ani w ordynacji podatkowej. Powinna być wyrażona w sposób niebudzący wątpliwości;
  2. Przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony;

Przesłanka negatywna: I. Wyłączenie możliwości uchylenia lub zmiany przez przepisy szczególne; Zmiana bądź uchylenie może nastąpić w każdym czasie. Właściwym w sprawie będzie organ, który wydał decyzje jak i organ wyższego stopnia. Uchylenie (zmiana) następuje przez wydanie nowej decyzji, która rozstrzyga sprawę merytorycznie i jest wydawana w I – instancji.

WYWŁASZCZENIE PRAW NABYTYCH NA PODSTAWIE DECYZJI Jest możliwe jeżeli spełnione zostaną dwie przesłanki łącznie: I. Dalsze utrzymywanie decyzji administracyjnej w obrocie spowoduje stan zagrożenia dla zdrowia, życia ludzkiego albo grozi poważnymi szkodami dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów państwa. Organ w postępowaniu obowiązany jest stwierdzić istnienie takiego zagrożenia. II. Jeżeli poza uchyleniem lub zmianą nie ma innego sposobu usunięcia zagrożenia. [7]

Spis treści

1. Podmioty na prawach strony...................................................................................................... 1

1.2PROKURATOR....................................................................................................................... 3

1.3 RZECZNIK PRAW OBYWATELSKICH........................................................................................ 4

1.4 RZECZNIK PRAW DZIECKA..................................................................................................... 5

2.Wszczęcie postępowania............................................................................................................ 6

3.WERYFIKACJA W TRYBACH NADZWYCZAJNYCH............................................................................ 7

3.2 STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI ................................................................................. 9

3.3 POSTĘPOWANIE W SPRAWIE UCHLENIA LUB ZMIANY DECYZJI DOTKNIĘTEJ WADAMI NIEKWALFIKOWANYMI LUB DECYZJI PRAWIDŁOWYCH......................................................................................................... 10


[1]
                        [1] R. Stankiewicz, Prawo administracyjne, Difin, Warszawa 2009

[2]
                        [2] T. Woś, Postępowanie administracyjne, LexisNexis, Warszawa 2013

[3]
                        [3] B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie postepowanie administracyjne i sądowo administracyjne, PWN, Warszawa 1997

[4]
                        [4] T. Woś, Postępowanie administracyjne, LexisNexis, Warszawa 2013

[5]
                        [5] K. Celińska-Grzegorczyk, R. Hauser, Postępowania administracyjne, sądowoadministracyjne i egzekucyjne, LexisNexis

[6]
                        [6] M. Wierzbowski, M. Szubiakowski, A. Wiktorwska, Postępowanie administracyjne, C. H. Beck, Warszawa 2004.

[7]
                        [7] W. Trybka STACJONARNE STUDIA ADMINISTRACJI POSTĘPOWANIE ADMINISTRACYJNE MATERIAŁY POMOCNICZE, Uniwersytet Wrocławski Wydziała Prawa, Administracji i Ekonomii

Kancelaria Adwokacka Małgorzaty Lewandowskiej